18 december de laatste donderdag van het jaar

Niet helemaal juist maar wel de laatste veteraneninloop in Havelte voor 2014 En die sluiten we goed af. Behalve het speciale menu wat ECHOS Home het baken in de aanbieding heeft hebben wij nog een leuke presentatie van Martien van der Heijden voor je over zijn boek en werk: Huisarts in Uruzgan. Daarnaast natuurlijk onze koffie, thee, gezelligheid en misschien nog wel een leuke verrassing. Dus wij hopen dat jullie deze avond het jaar komen afsluiten bij ons. over Huisarts in Uruzgan bron: de Stentor Het was helemaal niet zijn bedoeling om een boek te schrijven. De wekelijkse verslagen die Martien van der Heijden tijdens zijn uitzending in Uruzgan schreef, waren eigenlijk vooral bedoeld voor zichzelf en voor zijn familie. Toch zijn de herinneringen nu gebundeld in het deze week verschenen 'Huisarts in Uruzgan'. De titel roept misschien wat vraagtekens op. Wat doet een Nederlandse huisarts in Afghanistan? "Ook de militairen op uitzending hebben recht op huisartsenzorg", legt Van der Heijden uit. "In Uruzgan was ik er in eerste instantie voor de tweeduizend militairen op Kamp Holland. Maar ik behandelde bijvoorbeeld ook burgers die op het kamp werkten." Voor Van der Heijden - die normaal gesproken op de Johannes Postkazerne in Havelte werkt - was het de derde keer dat hij werd uitgezonden. Zijn eerdere verblijven in Macedoniƫ en Kosovo vond hij echter niet met Uruzgan te vergelijken. "Iedere uitzending is anders; de werkomstandigheden verschillen, de mensen verschillen. Zo heb ik in Kosovo viereneenhalve maand door het land gecrosst, maar in Uruzgan kon ik het kamp helemaal niet af." Je kunt je van tevoren dan ook niet instellen op de omstandigheden ter plekke, meent hij. "De extreme hitte, het stof, dat kennen wij hier niet. Bovendien heb je daar nauwelijks privacy; je zit viereneenhalve maand op elkaars lip en moet je zelf maar zien te vermaken. Dat maakte dit verblijf zwaarder dan de andere uitzendingen." Op zijn spreekuur in Kamp Holland kreeg Van der Heijden mensen van allerlei nationaliteiten. "Op het kamp werken niet alleen Nederlanders, ik heb ook Amerikanen, Pakistanen, Chinezen en Russen gezien. En veel Afghanen." Mensen uit de lokale bevolking die niet op het kamp werkten, moesten echter eerst naar een lokale arts. "Wij zijn daar voor opbouwwerk en dan is het natuurlijk niet de bedoeling dat je het lokale ziekenhuis in de problemen brengt. Maar als de lokale instanties een patiƫnt niet konden helpen, konden ze die doorverwijzen naar het ziekenhuis op het kamp." Huisartsenzorg is in Uruzgan niet overal voorhanden en mensen lopen daardoor vaak te lang met klachten rond. "Ik zeg altijd maar dat je daar mooie uitgerijpte ziektebeelden hebt", lacht Van der Heijden. "Tbc of nierproblemen die al lang bestaan bijvoorbeeld. Of een meisje dat zeven dagen met een gesprongen blindedarm rondliep." Tijdens zijn verblijf in Kamp Holland schreef hij wekelijks een verslag. "Tijdens zo'n uitzending gebeurt er zoveel dat je op een gegeven moment niet meer weet wanneer wat gebeurde. Eerst stuurde ik die verslagen alleen naar mijn vrouw, later kwamen daar steeds meer familieleden en kennissen bij. Uiteindelijk gingen ze naar meer dan honderd mailadressen." Zijn moeder kwam met het idee de verslagen te bundelen. "Met behulp van een sponsor heb ik er honderd laten drukken en die waren zo weg. Toen ben ik naar een uitgeverij gestapt en Servo bleek het wel te willen uitgeven." Zelf is hij zeer te spreken over de uitzending. "Ik zou zo teruggaan; ik heb hele leuke gesprekken met Afghanen gehad en de mensen daar zijn zo gastvrij. Ze zijn oprecht blij dat je er bent. Ik vond het een fantastische ervaring."

You may also like...